Beste Dolfijn-opvarenden van het jaar 1962

Het spijt mij buitengewoon, dat ik niet aanwezig kan zijn vandaag. De bronchitis heeft voor de zoveelste keer weer toegeslagen en hoewel dat bepaald niet ernstig is, moet ik toch absoluut binnen blijven wil ik een longontsteking – zoals mijn vrouw die afgelopen lente nog kreeg – vermijden. Longontsteking en soortgelijke kwalen zijn slecht voor ouwetjes die toch proberen de negentig te halen.

En wij hebben al een groot aantal collega’s verloren ; 23 !! Rinus zal nu hun namen noemen. Het lijkt mij passend om vandaag aan hen te denken en hen te eerbiedigen door één minuut stilte in acht te nemen.

Dank jullie wel.

Het is eigenlijk merkwaardig dat wij met z’n allen zo’n goede geest hebben behouden, niet alleen tijdens die moeilijke en bepaald niet onge-vaarlijke periode in Nieuw-Guinea, maar ook daarna, getuige niet alleen deze reünies, maar ook de vele blijvende vriendschappen die er na zijn ontstaan.

Als ik denk aan de bedroevende accommodatie – zowel aan boord als op de kazerne in Biak – aan het slechte eten, de weinige keren dat we post van huis ontvingen, het vermoeiende wachtlopen, de spijkerharde weigering ons te vertellen wanneer we naar huis konden varen, de ergernis van het onbegrip tussen “Den Haag” en de leiding in Hollandia – waardoor we wekenlang genietst hebben, vooral ook nà de overdracht van de zaak aan de V.N. – dan krijg ik de kriebels als ik die huilerige verhalen in het blad ‘Checkpoint’ lees. Waarom hadden wij geen mensen met PTSS (post-traumatic stress syndroom, een prachtwoord).

Maar ik denk dat wij allemaal toch trots kunnen zijn op wat wij toen gepresteerd hebben, ook al is het helemaal voor niets geweest. De opzet om de Papoea’s een eigen vrije staat te verschaffen, is niet gehaald, dank vooral ook door de houding van Amerika.

Genoeg daarover. Nogmaals, ik vind het reuze jammer dat ik niet bij jullie kan zijn op deze dag. Maar ik denk aan jullie en aan die tijd nu 46 jaar geleden. Mijn oprechte dank aan Rinus voor de organisatie van deze reünie. Hij moet het nu helaas zonder Gijs Swart doen.

En ik hef een glas wijn op jullie samenkomst.

Het ga jullie en je familie goed!

Just Roele

DOLFIJN-REUNIE, 18 -11- 2008, toespraak van voormalige oudste officier.

Tot zover het verhaal van onze oud-commandant.

Bij deze reünie hebben we stilgestaan bij de 23 opvarenden die reeds zijn overleden; dat betekent 35% van de oorspronkelijke Nieuw-Guinea bemanning.

Terugkijkend op deze periode waar we zo dicht op elkaar zaten vraag ik me af wat wisten we eigenlijk van elkaar. En daarbij denk ik aan de oudere Onderofficieren die in de tweede wereldoorlog hadden gevaren.

Maj. Machinist Ed Warlich, geboren in 1923 in Nederlands-Indië, heeft zijn levensverhaal geboekstaafd in het boeiend geschreven boekje “Tempo Doeloe”.

We lezen daarin wanneer hij als Stoker der 1^ste klasse zijn Bronzen Kruis verwierf aan boord van Hr.Ms. “Zwaardvisch” in 1944-1945.

Ed Warlich werd vakofficier per 1 juli 1969.

Een ander verhaal is dat van onze Schipper Lou Geerse, geboren in 1919. Geerse werd vakofficier per 1 januari 1967, 5 jaar na ons Nieuw-Guinea avontuur.

Maar wat wisten we van deze bescheiden en integere man? Ik wist dat hij gehuwd was en dat zijn vrouw een Engelse was.

Hoeveel kinderen hij had was mij onbekend. Ik heb er ook nooit naar gevraagd omdat ik voelde dat je daar bij hem niet over moest spreken. Dat had niets met de dienst te maken.

Ook heb ik helaas nooit gevraagd hoe hij het Bronzen Kruis had verdiend.

In het boek over de Bronzen Kruis dragers las ik dat Geerse zijn kruis kreeg als kwartiermeester aan boord van de “O-19” over de periode 1943-1945.

Hij liet nooit iets los over de ramp die de “O-19” is overkomen op 8 juli 1945, toen de onderzeeboot tijdens patrouille in de Zuid Chinese Zee op het "Ladd Rif" aan de grond liep.

Twee dagen heeft de bemanning tevergeefs geprobeerd het schip weer vlot te krijgen. De bemanning is uiteindelijk overgestapt op de Amerikaanse onderzeeboot USS “Cod”. Het schip is vervolgens door kanonvuur en één torpedo vernietigd.

Wat moet er door Geerse, toen een 26 jarige jongeman, zijn heengegaan. Voor je ogen je huis teloor zien gaan met een deel van je persoonlijke bezittingen.

Het zijn deze ervaringen die, het kan niet anders, diepe sporen moeten achterlaten.

Terugkomend wat ik aan het begin heb gezegd, wat wisten we eigenlijk van elkaar ondanks dat we gedurende tien maanden, dagelijks 24 uur, met elkaar te maken hadden. Misschien was dat wel goed. Ik weet het niet.

Wat ik wel weet is, dat desondanks of is het dankzij, we het met zijn allen de moeite waard vinden om in een reünie bij elkaar te komen om oude verhalen uit die tijd op te halen en te vragen hoe het eenieder in het leven na de Dolfijn is gegaan.

Daar is zo’n dag voor.

En Rinus Peperkamp kan niet genoeg bedankt worden dat hij ons de gelegenheid biedt dit te mogen ondergaan.

Rinus mijn dank voor jouw jarenlange inspanning om de Dolfijners bij elkaar te houden.

Het gaat jullie allemaal goed.

Hans van den Bos.