Op de Grebbeberg.
Ver van het gewoel der groote steden
Waar de Grebbestrijd werd uitgestreden
Rusten tusschen 't stille groen
Zij die door hun plicht te doen
Nimmer meer terug gekomen zijn.
Koop eens een handje vol bloemen,
En leg ze neer op zo'n graf.
Want daar rust een held
Die op het Grebbeveld,
Zijn leven voor 't Vaderland Gaf.
Zij die in vrede hier slapen
Hebben hun Offers gebracht.
Zachtjes zingt de wind:
Sluimer sluimer zacht.
't hoogste wat een menschenkind kan geven
Is het offer van zijn eigen leven.
Eerbied en ook dankbaarheid
Rust als plicht ten allen tijd.
Nu op elken man van Neerlands stam.
Moeders, uw jongen ging heen.
Maar draagt Uw leed niet alleen
Kind'ren, verdrietig en nog klein
Laat ons een familie zijn.
Text bij: Jacques van Tol en in 1940 schreef het omstreden Lied van de Grebbeberg.
